Kto płaci za odesłanie zwracanego towaru?

Co do zasady koszt odesłania zwracanego towaru ponosi konsument. Sprzedawca musi jednak zwrócić koszt dostawy towaru do klienta – maksymalnie do wysokości najtańszej zwykłej opcji dostępnej w ofercie. Jeśli przedsiębiorca nie poinformował przed zakupem, że klient płaci za odesłanie, koszt ten ponosi sprzedawca.

Kto płaci za wysyłkę przy zwrocie?

Prawo do odstąpienia od umowy dotyczy przede wszystkim zakupów na odległość, na przykład przez internet. Konsument może zrezygnować z zakupu bez podawania przyczyny, składając oświadczenie w ustawowym terminie 14 dni.

Przy zwykłym zwrocie, czyli wtedy, gdy towar jest zgodny z umową, a kupujący po prostu zmienił decyzję, konsument ponosi bezpośredni koszt odesłania rzeczy do sprzedawcy. Chodzi między innymi o opłatę przewoźnika, opakowanie i zabezpieczenie przesyłki.

Warunkiem przeniesienia tego kosztu na konsumenta jest wcześniejsze, jasne poinformowanie o nim. Informacja powinna pojawić się przed zawarciem umowy, na przykład w regulaminie lub formularzu odstąpienia. Samo przekazanie jej dopiero po zgłoszeniu zwrotu nie wystarcza.

Wysyłka do klienta a odesłanie towaru

Te dwa koszty rozlicza się osobno. Poniższa tabela pokazuje, kto zasadniczo ponosi każdy z nich:

Przykładowo, jeśli kurier kosztował 15 zł, a najtańsza dostępna dostawa 10 zł, przy pełnym odstąpieniu sprzedawca zwraca 10 zł. Jeżeli konsument sam wybrał kuriera, nie może żądać zwrotu całych 15 zł.

Kiedy sprzedawca pokrywa koszt odesłania?

Konsument nie musi finansować przesyłki zwrotnej w kilku sytuacjach:

• Sprzedawca nie przekazał informacji o koszcie odesłania przed zawarciem umowy.
• Sprzedawca dobrowolnie oferuje darmowe zwroty i przyjął taki obowiązek w regulaminie lub indywidualnych ustaleniach.
• Zwrot jest skutkiem reklamacji, ponieważ towar jest wadliwy, uszkodzony albo niezgodny z umową.

Reklamacja to inny tryb niż odstąpienie od umowy z powodu zmiany decyzji. Przy zasadnej reklamacji sprzedawca ponosi uzasadnione koszty doprowadzenia towaru do zgodności z umową, w tym koszty przesyłki. Nie należy więc odsyłać wadliwego produktu jako zwykłego zwrotu na własny koszt bez wcześniejszego ustalenia sposobu postępowania.

Jak dokonać zwrotu w terminie?

Przy ustawowym odstąpieniu od umowy zachowaj następującą kolejność:

1. Złóż oświadczenie o odstąpieniu w ciągu 14 dni od otrzymania towaru. Formularz nie jest konieczny, jeśli złożysz jasne oświadczenie, na przykład e-mailem.
2. Odeślij produkt najpóźniej w ciągu kolejnych 14 dni od wysłania oświadczenia. Zachowaj potwierdzenie nadania.
3. Odbierz zwrot pieniędzy. Sprzedawca powinien zwrócić należność nie później niż w ciągu 14 dni od otrzymania oświadczenia, ale może wstrzymać wypłatę do czasu otrzymania towaru lub dowodu jego nadania.

Zwrot obejmuje cenę zwracanego produktu oraz koszt pierwotnej dostawy w granicach najtańszej zwykłej opcji. Konsument nie otrzymuje natomiast zwrotu kosztu przesyłki, którą sam nadał do sprzedawcy, jeśli obowiązek ten został prawidłowo wskazany przed zakupem.

Darmowa dostawa i zwrot częściowy

Jeżeli dostawa była bezpłatna, konsument nie poniósł kosztu, który można zwrócić. Sprzedawca oddaje więc cenę towaru, ale nie dopłaca za darmową wysyłkę. Darmowa dostawa może być przy tym najtańszą opcją w ofercie. Jeśli klient wybrał płatną, droższą metodę, sprzedawca może ograniczyć zwrot kosztu dostawy do 0 zł.

Przy zwrocie tylko części zamówienia rozliczenie zależy od sposobu ustalenia opłaty za dostawę. Jeśli cena była stała niezależnie od liczby produktów, sprzedawca zwykle nie zwraca jej części, gdy klient zatrzymuje pozostałe rzeczy. Jeśli opłata zależała od liczby produktów lub wartości zamówienia, zwrot może obejmować część odpowiadającą zwracanym towarom.

Najważniejsze rozróżnienie jest proste: konsument zwykle płaci za odesłanie towaru, a sprzedawca zwraca koszt dostawy do klienta do wysokości najtańszej opcji. Przy reklamacji albo braku wcześniejszej informacji o kosztach odesłania zasady mogą prowadzić do obciążenia sprzedawcy tym wydatkiem.

Artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi indywidualnej porady prawnej. W razie sporu ze sprzedawcą warto skonsultować sprawę z miejskim lub powiatowym rzecznikiem konsumentów albo prawnikiem.